منشور حقوق اساسی و طبیعی بشر

منشورحقوق اساسی و طبيعی بشر

از آنجا که ناآگاهی ، فراموشی و بی احــترامی به حقوق اساسی و طبيعی مردم موجب عـقب افتادگی و افسردگی و فساد در جامعه و دولت می شود ، اين حقوق را در ده بند با بيانی ساده ، روشن و محکم برای آگاهی همگان و برای ايران در اين منشورمی آوريم .

بند يکم :
همه انسانها ، زن و يا مرد ، از هر قوم و مذهب و با هر گرايش پنداری و جنسی به عنوان بشر از حقوقی يکسان برخوردارند .

بند دوم :
بشر آزاد زاده می شود و بايد آزاد زيست کند .

بند سوم :
آزادی پندار ، گفتار و کردار حق بشر است . جامعه بايد آزادی يکايک اعضای خود را تامين کند .

بند چهارم :
آزادی حد ندارد مگر آنجا که به آزادی ديگری لطمه بزند . تعريف لطمه زدن به آزادی ديگری با قانونِ مصوبِ مجلسِ منتخبِ مردم است .

بند پنجم :
عصيان در مقابل سلبِ آزادی حق هر انسانی است . هيچ فردی را بخاطر ابراز عقيده و يا حرکتی اعتراضی که مطابق قانونِ مصوبِ مجلسِ منتخبِ مردم انجام میدهد، نمی توان مورد آزار قرار داد و يا محدود نمود.

بند ششم :
مالکيت فردی يکی از غير قابل تجاوزترين حق انسانهاست . تنها قانونِ مصوبِ مجلسِ منتخبِ مردم می تواند حکم بر سلب مالکيت فردی را بدهد .

بند هفتم :
جامعه وظيفه دارد امکان رشد مادی و معنوی اعضای خويش را فراهم سازد و اعضای جامعه نيز حق دارند از جامعه اين امکان را طلب کنند .

بند هشتم :
قانونِ مصوبِ مجلسِ منتخبِ مردم تنها قدرت حاکم بر جامعه است . احترام و نگهبانی از حقوق اساسی انسانها وظيفه قانون است .

بند نهم :
افراد جامعه برایِ قانون و در برابر قانون مساويند .

بند دهم :
رای اکثريت جامعه يگانه معيار قضاوت ارزشی عملکرد و تصميم گيری همگانی می باشد .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *